به نازی که لیلی به محمل نشیند

به دنبال محمل چنان زار گریم

که از گریه ام ناقه در گل نشیند...

 این دو بیت شعر با آهنگ مخصوص به خودش

منو تحت تاثیر قرار میده طوری که دوست دارم

بیشتر اوقات زیر لب زمزمش کنم....

صوفیا فرقی بود از یافتن تا بافتن

بگذر از طامات و جهدی کن پی در یافتن

راه روشن را بجو از نور قرآن مبین

عمر را ضایع نکن در کار عرفان بافتن...

آی قصه قصه قصه یه قصه ی درسته
یه قصه که توی اون خیلی دلا شکسته

با سختی زمونه به دستی پینه بسته
یاپای یک پهلوون زیر شنی شکسته

یه قصه ای که تو اون راوی فقط یه مرده
یه مرد که با مشکلات همیشه در نبرده

یه مرد که خیلی وقته دنیا به روش سیاهه
اما بازم آمادس تو جبهه ها بجنگه

اون که توی کربلا چشماشو قربونی کرد
بادادن نورچشم عشقشو زندونی  کرد

اون که بیست و چند ساله همسرشو ندیده
صورت بچه هاشو توذهن، خودش کشیده

اون که موقع غروب چشاش بارونی میشه
وقتی ازدردسینه عرصه به روش تنگ میشه

اون موقس بی بهونه دست رو بالا میاره
اونجاست که ازچشم زن اشک غربت میباره

یه مدتی گذشته هوا یه کم گرم شده
بازم بساط مامان توی حیاط پهن شده

بابا روی یه تختی تکیه زده به دیوار
مامان نگاش میکنه با اون دو چشم بیمار

بازم بساط قصه تو خونمون به راهه
بابا خاطره میگه مامان چشماش میباره

بابا میخنده میگه بازم بو گلاب میاد
انگار حرفای بابام ازوجودش برمیاد

نمیدونم که چرا وقتی حرف جبهه هاست
انگار توی خونمون بساط شادی برپاست

بابا همیشه میگه بهشت توی جبهه هاست
لیلابازم لوس شده میگه بابام چه زیباست
بابام میخنده میگه: خانوم خانوما لیلاست

توگیرو دار این جشن باباسرفش میگیره
لیلا با گریه میگه: بابام داره میمیره
مامان چادر برسرش توی کوچه میدوه
زنگ همسایه هارو یکی یکی میزنه
هراسون توی کوچه توی سرش میزنه
دامیزنه آی مردم عباس داره میپره

یکی ازهمسایه ها میشینه توی ماشین

بابای مهربونو اون باخودش می بره
باباتوی ماشینه سرفه امون نمیده
رنگ بابام بدجوری زرد شده و پریده
بابا تو بیمارستان،هوا خیلی گرفته
نفس تو سینه نیستش بازم بارون گرفته

دکتر سریع میدوه میاد به سمت بابا
بابا بلند میشه و یهو میگه یا زهرا
مامان ضجه میزنه عباس تورو به خدا
یک کمی طاقت بیار تورو به جون لیلا

آی قصه قصه قصه نون و پنیرو پسته
کنار تخت بابا لیلا با بغض نشسته
خودش رو لوس کرده باز اما چشماشو بسته

بااون دست کوچیکش ناز میکنه بابارو
بازم گریه میکنه میبوسه گونه هارو

دست میکشه رو چشمش وبعد چشای بابا
میزنه تو صورتش اونم میگه یازهرا

عجب هوایی شده هنوز بارون میباره
امشب تو آسمون هم پیدانیست یک ستاره

یه امشبو آسمون بالیلا همنوا شد
زار زدش و یک دفعه راهی کربلا شد

لیلا توی بیابون به دنبال باباجون
یه خورده اونطرف تر قافله بی ساربون

اینجا هوا بارونی ،اونجا هوا گرم گرم
اینجا دلا پرازغم اونجا زخما بی مرهم

اینجا یتیم نوازی ،اونجا با دلها بازی
اینجا گل و گلابه اونجا سنگ و گوشواره

اینجا آغوش،نوازش، اونجا کتک نه سازش
اینجا شربت، آب یخ اونجا کویر، العطش
اینجا خونه سرسرا،اونجا سیلی، کربلا
لیلای ما امشبو تو خرابه میخوابه
چون اون مثل رقیه دیگه بابا نداره

دلــم مـیـان غـم و درد و ابــتـلا مانده ست
کنار مرقد ویــران ســـامـــرا مــانــده سـت
دو سال رفته و یـک تــن نــبـوده تـا پـرسـد
که قطعه های ضریح حرم کجا مانـده ست
دو ســال رفــتـــه و آن گــنـبـد طـلایـی نیز
به اوج غربت و غم زیر خاک ها مانده ست

 تلخی این واقعه اونقدر زیاده که در واژه ها نمی گنجه

اما اگه ما همیشه به یاد این غربت نیستیم

باید بدونیم این غربت همیشگیه...

این شعرو از اینجا نوشتم. 

 دلم قرار نمی گیرد از فغان بی تو

سپندوار ز کف داده ام عنان بی تو

ز تلخ کامی دوران دلم نشد فارغ

ز جام عیش لبی تر نکرد جان،بی تو

چو آسمان مه آلوده ام ز تنگ دلی

پر است سینه ام از اندوه گران، بی تو

نسیم صبح نمی آورد ترانه ی شوق

سر بهار ندارند بلبلان، بی تو

لب از حکایت شبهای تار می بندم

اگر امان دهدم چشم خون فشان،بی تو

ز بی دلی و خموشی چو نقش تصویرم

نمی گشایدم از بی خودی زبان ،بی تو

عقیق سرد به زیر زبان تشنه نهم

چو یادم آید از آن شکرین دهان، بی تو

گزارش غم دل را مگر کنم چو((امین))

جدا ز خلق به محراب جمکران،بی تو

مقام معظم رهبری((امین))

چون ماه نو از حلقه به گوشان توایم

چون رود خروشنده خروشان توایم

چون ابر بهاریم پراکنده تو

چون زلف تو از خانه به دوشان توایم

 همه در عید به صحرا و گلستان بروند

من سرمست زمیخانه کنم رو به خدا

عید نوروز مبارک به غنی و درویش

یار دلدار ز بتخانه دری را بگشا

امام خمینی (ره)ـروحش شاد

چهره زیبای دوست آینه اش روی توست

سلسله جنبان عشق سلسله موی توست

عالم ایجاد را علت غائی توئی

مجری حکم قضا گوشه ابروی توست

باد صبا را بگو بوی تو را آورد

زندگی جان ما از اثر بوی توست

عزم سفر می کنند خلق به سوی حجاز

ما به سفر می رویم مقصد ما کوی توست

 عشق از من و نگاه تو تشكيل مي شود

 روزي تمام من به تو تبديل مي شود

موعود! هفت سين اهورايي بهار

 امسال هم بدون تو تكميل مي شود؟

یه شب مهتاب  ماه میاد تو خواب

منو می بره  کوچه به کوچه

باغ انگوری  باغ آلوچه

دره به دره صحرا به صحرا

اونجا که شبها

پشت بیشه ها

یه پری میاد

ترسون و ترسون

پاشو می ذاره

تو آب چشمه

شونه می کنه   موی پریشون

یه شب مهتاب ماه  میاد تو خواب

منو می بره

ته اون دره

اونجا که شبها  یکه و تنها

تک درخت پیر

شاد و پر امید

میکنه به ناز  دستشو دراز

که یه ستاره  بچکه مثه

یه چکه بارون

به جای میوه ش

سر یه شاخه ش  بشه آویزون

یه شب مهتاب ماه میاد تو خواب

منو می بره  از توی زندون

مثه شبپره  با خودش بیرون

میبره اونجا  که شب سیاه

تا دم سحر شهیدای شهر

با فانوس خون

جار میکشن

تو خیابونا سر میدونا

عمو یادگار  مرد کینه دار

مستی یا هوشیار

مستیم و هوشیار  شهیدای شهر

خوابیم یا بیدار  شهیدای شهر

آخرش یه شب  ماه میاد بیرون

از سر اون کوه  بالای دره

روی این میدون

ماه میشه خندون

یه شب ماه میاد 

بالهای آگاهی من

اقتدار پروازم در وسعت بلاء در هوای طوفانی عشق تو شکست.

و باران چشمهایم را به آسمان و به دریا و به روح سبز جنگل سپرد

اکنون در سینه ی خسته من جوانه های تمنا شکفته است.

باور نمی کردم که در نهایت می توان آغاز شد.

راستی ای التهاب دل انگیز!

با دل های شکسته و اشکهای سرشار چه می کنی؟

چقدر مهربان به من آموختی که پلاس کهنه ی رنج ها را راحت بپوشم.

و راحتی را از شاخه ی رنج های صمیمی بچینم

و خشنودی را با زبان درد مزه مزه کنم و راه بیفتم.

در جنگل محبت تو، زشتی ها و رنج ها زیبا روییده اند،

در آسمان عنایت تو،پرنده های عاجز به معراج اقتدار رفته اند.

در دریای طوفانی فیض،راستی چقدر آرامش گسترانیده اند

آیا در این ظلمت

مرا تنهاو خالی می گذاری

من عربم

شماره شناسنامه ام 5000 است

و هشت فرزند دارم

نهمین نیز پس از تابستان خواهد آمد

چرا خشم؟

ثبت کن

من عربم

کارگر در سنگستانی با همگنان

هشت فرزند دارم

برون می آرم برایشان

نان

جامه

و کتاب مشق

از سنگ

نه بر درهاتان به شهروزه می آیم

و نه در کفشکن هاتان خرد می کنم خود را

چرا خشم؟

ثبت کن

من عربم

نامی دارم برهنه از عنوان

صبور در سرزمینی که گرداب خشم است

ریشه هایم

پیش از زاد روز زمان به سنگر رفتند

پیش از گشایش گاهنبار

پیش از کاج ها و زیتون بنان

پیش از رویش گندمزاران

پدرم از تبار برزیگران بود

و پدر بزرگم کشاورزی بود

نه نجیب زاده

و خداوند نسب نامه

و کاشانه من مانند کلبه دربانان است

بر ساخته از شاخساران و حلبی

وضعیتم راضیت می کند؟
نامی دارم برهنه از عنوان

ثبت کن

من عربم

رنگ مو: سیاه براق

رنگ چشم: قهوه ای

نشانی:دهکده ای دور و از یاد رفته

با کوچه هایی بی نام

و تمام مردانش در پالیزها و سنگستان ها

چرا خشم

ثبت کن

من عربم

تو تاکساران نیاکانم را تاراج کردی

و زمینی را که کاشتی

من و فرزندانم

وچیزی بر جا نگذاشتی

ما را و نوادگانم را

جز همین صخره ها

که انها را نیز حکومتتان غصب خواهد کرد

پس ثبت کن بر برگ نخست

من نه از دیگران متنفرم

نه متجاوز

اما هنوز

اگر گرسنه گردم

خوراک من گوشت غاصبان است

زنهار

زنهار از گرسنگی من

و از خشم من

محمود درویش:شاعر مقاومت فلسطین

 از نعره ماگوش فلک کر بايد

در دل ما را زهره حيدر بايد

تا زهر به کام غاصب قدس کنيم

يکبار دگر نبرد خيبر بايد

عاشقم بهار را

رویش ستاره در کویر شام تار را

رهنمود دشتهای عاشقی

پر ز باده سپیده باد جام تو

ای که چون غزال تشنه آب تازه می خورد

مزرع دلم ز جاری کلام تو

در غبار گام تو

چاره فسونگران و رهزنان

در محاق مرگ، رخ نهفتن است

من که تشنه ام زلال از سپیده را

من که جستجوگرم سرودهای ناشنیده را

شعر من که عاشقم

همیشه از تو گفتن است

ای که در بهار سبز نام تو

رسالت گل محمدی

شکفتن است!

آن جمله چو بر زبان مولا جوشید

از نای زمانه نعره ((لا))جوشید

تنها ز گلوی اصغر شش ماهه

خون بود که در جواب بابا جوشید

مرحوم شهریار

برای شادی روحش فاتحه مع الصلوات...

نیامدی و زمستان دویده در رگ باغ
و سر زده‌ست به هر شاخه خواب تلخ اجاق 

نیامدی و تمام کبوتران رفتند 
و سر زده‌ست به هر آشیانه چند کلاغ 

پریده از سر «پرواز» پر زدن اوج
و خورده است به نام زمین نشان و داغ 

به مقصد «نرسیدن» رسیده جاده صبح
نمانده است برای کسی خیال چراغ 

تهی شده‌ست تمامی خانه‌ها از عشق
و شهر پر شده از روح مکر، حیله، نفاق 

بهار یخ زده در مرز آمدن، بی‌تو،
بهار، خواب محالی شده برای باغ 

صدای زمزمه نهرها فرو خفته
و پر شده همه باغ از صدای کلاغ

نوید آمدنت را کسی نوشته به ابر
بدون این که کند در طراوتت اغراق...

چه فروتنانه بر آستانه تو به خاک می افتد

آنکه در کمرگاه دریا

دست، حلقه توانست کرد.

نگاه کن

چه بزرگوارانه در پای تو سر نهاد.

بیا که بر سر آنم که پیش پای تو میروم
ازین چه خوش ترم ای جان که من برای تو میروم

ز دست هجر تو جان می برم به حسرت روزی
که تو ز راه بیایی و من به پای تو میروم

بسوخت مردم بیگانه را به حالت من دل
چنین که پیش دل دیر آشنای تو میروم

ز پا فتادم و در سر هوای روی تو دارم
مرا بکشتی و من دست بر دعای تو میروم

یکی هر آن چه توانی جفا به سایه بی دل
مرا ز عشق تو این بس که در وفای تو میروم

هوشنگ ابتهاج

درد فراق یار را من به بیان و گفتگو

شرح نمی توان دهم نکته به نکته موبه مو

جامه صبر بر درم چند به انتظار او

قطعه به قطعه نخ به نخ تار به تار و پو به پو

می طلبم نشانه از هر که رهم نمی دهد

گفته به گفته دم به دم دسته به دسته سو به سو

تا که کنم سراغ از او می گذرم به هر طرف

خانه به خانه جا به جا کوچه به کوچه کوبه کو

اشک به دامن آورم روز و شبان به یاد شه

دجله به دجله یم به یم نهر به نهر و جو به جو

درد جنون عشق او می کشدم به بحر و بر

شهر به شهر و ده به ده دره به دره کوه به کوه

خیز و بریز ساقیا ساغر غم ز خون دل

جام به جام و دن به دن خم و خم و سبو سبو

تا که کنم نثار شه جان عزیز خویش را

زآتش هجر پی به پی و ز غم و رنج تو به تو

کشته عشق شاه را بلکه برند عاشقان

دست به دست و پا به پا سینه به سینه روبه رو

مرحوم آیت الله میر جهانی اصفهانی

تمام ساعت‌ها خواب دیده‌اند تو را
برای زود رسیدن دویده‌اند تو را 

دویده‌اند، ولی در همیشه ایام
همیشه دیرتر از تو، رسیده‌اند تو را 

و روی ساعت عاشق شدن تمامی با ـ
دوازده ضربه برگزیده‌اند تو را 

و در پی‌ات می‌گردند لحظه به لحظه
که از زبان زمان‌ها شنیده‌اند تو را! 

سه عقربه سرگردان به فکر آمدنت
به جست‌وجوی تو، به سر دویده‌اند تو را 

تمام ثانیه‌ها از تو می‌شود لبریز
به عشق ساعت‌هایی که دیده‌اند تو را 

درون دست تو جاری‌ست خط سیر زمان
«امام ساعت‌ها» آفریده‌اند تو را! 

اگر چه آمدنت را خدا... زمان... هر دو
عقب کشیده... کشیده... کشیده‌اند، تو را ـ 

تمام ساعت‌ها زنگ می‌زنند، بیا
بیا که ساعت‌ها خواب دیده‌اند تو را

ای جهان!ای مریم عذرا!

این منم فلسطین،مسیح تازه تو

که با تاجی از شکوفه و سیم خاردار برسر

جان می دهم و جان می ستانم

وقتی که گرگها

با یک صلیب سرخ متمدن می شوند

بیچاره گوسفندهایی

 که در جهان سوم خود بویی از تمدن نبرده اند

آری،خوراک گوشت

حق تمدن سامریست

گوساله های متمدن در میان توراتهای کپک زده چرا می کنند

آه خدای من !

هارون یک دو روز دیگر تنهاست...

من نسکافه نمي‌خورم!

 نسکافه داغ است

 داغ‌تر از آن تکه سربي که نشست توي سينه‌ي محمد

 وقتي نشسته بود

 در آغوش پدرش

من نسکافه نمي‌خورم!

 نسکافه تلخ است

 تلخ‌تر از آن روزي که پدر زينب را گرفتند

 و کشان‌کشان انداختند

  توي آن ماشين آهني

 که حتي پنجره هم نداشت

من نسکافه نمي‌خورم! 

يا اباصالح! هر شب كه انتظار تو ميبرم به روز

شرمنده ام كه بي تو نفس مي كشم هنوز

 در آينه دل رخ زيباي تو پيداست

بر عارض تو خال دلاراي تو پيداست

افسوس که خون شد دلم از درد فراقت

غمهاي دل از غيبت کبراي تو پيداست

برای آمدنت انتظار کافی نیست

 دعا و اشک و دلی بیقرار کافی نیست

 چنین که یخ زده ایمان من اگر هر روز

 هزار بار بیاید بهار کافی نیست

 خودت دعا بکن ای مهربان که برگردی

 دعای اینهمه شب زنده دار کافی نیست...اللهم عجل لولیک الفرج...

آمده موسم فصل ایمان
شعله زد در افق نور قرآن
در دل بهمن سرد تاریک
لاله سر زد ز خون شهیدان

لاله ها قامت سرخ عشقند
سرنوشت تو با خون نوشتند
پیکر پاکت ای جان به کف را
از ازل تا شهادت سرشتند

بهمن خونین جاویدان
تا ابد زنده بادا قرآن
بهمن خونین جاویدان
تا ابد زنده یاد شهیدان

پرچمت را امام آن شهیدان
با نثار تن خود گشودند
خونشان فرش راه تو بادا
عاشق پاک راه تو بودند

آمدی با پیامت خمینی
از رهایی و از غم سرودی
آنکه بر ظلم شب حمله ور شد
ای خمینی،تو بودی تو بودی

در دل تار شهر شهیدان
دست قهار خلق خدایی
از تبار حسین شهیدی
از دیار عروج و خدایی

در زمستان بهاران آمد
آدم از قعر دوران آمد
بوی نسل شقایق پیچید
بوی عطر شهیدان آمد.

بنال ای دل که دنیا را بقا نیست
چو آرامش در این دار فنا نیست
بنال ای دل نماند جاودانه
بجز عشق و نوای عاشقانه
بنال ای دل به لحن نای داود
که هر نالیدنش ذکر خدا بود
بیا تا از پی اش با هم بگردیم
که هر دو آشنا با آه و دردیم
بنال ای دل که یارم زار و خسته
به پشت پرده غیبت نشسته
بنال ای دل به هر صبح و به هر شام
چو تنها اشک ریزد آن دلارام
بنال ای دل ز غمهایم گذر کن
که تنها ناله بر آن منتظر کن
بنال ای دل که یارم در نماز است
سراپا ناز و در حال نیاز است
بنال ای دل که بس آزرده ام من
که ردپای او گم کرده ام من
نشانم ده حریم سامرا را
مگر پیدا کنم آن دلربا را
بنال ای دل گل بی خار من کو
نشینم چون بنفشه بر لب جو
مگر عکس رخش در آب بینم
دگر او را مگر در خواب بینم
که من آلوده ام او پاک و معصوم
از این رو گشته ام ناکام و محروم
بنال ای دل چو آید بوی نرگس
بخوبی عطر او را می کنم حس
خدایا در فراقش ناله تا کی
به سینه داغها چون لاله تا کی
خدایا رازها در پرده تا کی
ز غیبت قلبها آزرده تا کی
بنال ای دل بگو با شور و فریاد
که یا مهدی جهان پر شد ز بیداد
کجایی ای گل زهرا کجایی؟
تو ای مهر آفرین لطف خدایی

ای روی تو نور بخش خلوتگاهم

یاد تو فروغ دل ناآگاهم

آن سرو بلند باغ زیبایی را

دیدن نتوان با نظر کوتاهم

او پسر گم كرده بود و ما پدرگم كرده ایم...

هوا و حال روحمان را می گویم

سرد و گرفته است هوای دلمان

در این زمستان یخ زده ی تاریخ

صفحه های خاک خورده ی تاریخ

بی نام تو ثبت شده اند

اما من با هر نگاه به گذشته

رد پایی از تو می خواهم...